در زمينه اقتصادي، وضعيت بدتر بود. رانت‌خواران عضو كابينه موسوي با تأسيس شركت‌هاي رجا، بنياد نبوت، بنياد الهادي و... چنان خون ملت را مكيدند كه تا سال‌ها، دولت‌هاي جمهوري اسلامي بايد تاوان پس مي‌دادند. كوپني كردن تمام اجناس تا جارو دستي، بالا رفتن نارضايتي عمومي را در پي داشت و نسل دهه 60 به نسل صف‌هاي طولاني كوپن معروف شدند. موسوي هميشه جنگ را بهانه‌اي براي ناكارآمدي هايش قرار مي‌داد اما 20‌ سال پس از پايان جنگ معلوم شد كه وزارت اقتصاد مي‌گفته كه مي‌تواند جنگ را اداره كند و نظاميان نيز از ادامه جنگ تا پيروزي سخن مي‌گفتند و اين گونه موسوي دولتش را با عنوان "باني جام‌زهر" به پايان برد.
 
4- 20 سال سكوت موسوي از 1368 تا 1388 بي شباهت به قصد او براي اقامت در امريكا در سال 1355 نبود و اگر تندروي‌هاي رفقاي موسوي در دهه 60 نبود، بعيد نبود كه او به امريكا يا فرانسه براي اقامت دائم سفر كند! به هر روي موسوي، 20 سال نقاشي كشيد و خوشحال بود كه سنگ بناي رانت‌خواري، حلقه بسته مديريت تكنوكراسي را نهاده است و ‌هاشمي و خاتمي به راه او مي‌روند‌ اما در سال 1388 فضاي تنفس موسوي دگرگون شد.
 
موسوي كه توهم و خيال، جزو ثابت زندگي‌ سياسي‌اش بود، در روز‌هاي پاييزي 87 مي‌گفت كه اسم من 20‌ ميليون رأي دارد و 20 ميليون رأي خاتمي به خاطر حمايت من بود! مشاركتي‌ها و مجاهدين انقلاب كه مركب خوبي براي سواري پيدا كرده بودند، پس از انصراف خاتمي به دميدن دركوره توهم موسوي شدت بخشيدند. موسوي با ايده‌هاي انقلاب مخملين مانند رنگ سبز و كميته صيانت از آرا تجهيز شد. برخي افراد روي صحنه نيز در پشت صحنه، موسوي را محكم‌تر كردند كه تو مي‌تواني احمدي‌نژاد را شكست دهي و شكست احمدي‌نژاد يعني هدف قرار گرفتن ولايت فقيه!
 
مناظره اما رؤياهاي مخملي موسوي را به‌هم زد و تقلب گفتماني او براي پنهان شدن در پناه خط امام در پيش چشم 70 ميليون ايراني افشا شد.
 
"چيز‌چيز"‌هاي موسوي نشان داد كه او در برابر افشاگري‌هاي احمدي‌نژاد پاسخي ندارد و اعتراض‌هاي بي‌پاسخ احمدي‌نژاد نمايانگر پيوند موسوي با مفسدان، آقازاده‌ها و رانت‌خواران بود.
 
موسوي در انتخابات نتوانست مردم را در رياست بر جمهور نمايندگي كند و اين براي اولين بار در حيات 40 ساله سياسي موسوي بود كه فرصت طلبي‌اش ناكام مانده بود. پس پيشنهاد آقازاده‌ها و خانم‌زاده‌ها را پذيرفت و فاز دوم براندازي را شروع كرد. مهدي و فائزه زمينه را براي نشان دادن تجلي واقعي موسوي فراهم كرده بودند. روز شنبه 23 خرداد دفتر مجمع تشخيص مصلحت نظام محلي براي پيمان چهار نفره عليه انقلاب اسلامي شد. خاتمي، موسوي، سيد حسن و تكيه‌گاه فتنه قرار گذاشتند تا آخر با هم باشند و چه خوب به عهدشان وفا كردند.
 
5- دوستي مي‌گفت عكس موسوي در حالي كه مشت‌ها را گره كرده و در وضعيتي دون شأن يك انسان متشخص برروي سقف ماشين شعار مي‌دهد، نشان مي‌داد كه او و هوادارانش چه نقشه‌اي براي ايران اسلامي داشتند. علي‌رغم هشدارهاي رهبري معظم انقلاب، يك هفته خيابان‌هاي تهران محل اردوكشي چماق‌به‌دست‌هاي سبز شد و آرام‌ترين حركت موسوي و طرفدارانش در عصر روز 25 خرداد، با حمله به پايگاه نظامي و هفت كشته به پايان رسيد. موسوي كه به عروسكي در دست دشمنان انقلاب تبديل شده بود، هشت ماه كوشيد تا هوادارانش را در خيابان نگه دارد، 30 خرداد، روز قدس، 13 آبان، 16 آذر و عاشورا پله‌هايي براي موسوي بود تا هوادارانش را از جماعت داراي ابهام به نتيجه انتخابات به گروهي محدود از سلطنت‌طلب‌ها و بهايي‌ها و خانواده‌هاي معدومين منافق تبديل كند كه كينه يزيدي از امام حسين(ع) را در سينه داشتند.
 
پشتيبانان موسوي هم با سكوتشان او را تشويق مي‌كردند، گويي قرار است حاكميتي دوگانه ايجاد شود و خواص ساكت نقش حكم و واسطه را بازي كنند. همانگونه كه تكيه گاه فتنه هميشه از لفظ "اين طرفي‌ها" و "آن‌طرفي‌ها" استفاده مي‌كند.
 
6- در روزهاي اوج انقلاب اسلامي، در روزهايي كه مردم ايران‌با نشاط و شادي تمام جشن 22 بهمن را بي مبارك مصري بر پا كردند، سران فتنه نيز به وظايف سازماني‌شان عمل مي‌كردند. در دو ماه گذشته فحش و ناسزايي نبود كه موسوي و كروبي نثار انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي نكنند، كار به آنجا رسيد كه در سالروز انقلاب اسلامي نظام منحوس شاهنشاهي بهتر از نظام اسلامي خوانده شد.
 
سقوط ديكتاتور مصر و گشوده شدن معبري طلايي براي صدور انقلاب اسلامي به كشورهاي عربي و مسلمان، انگليس، امريكا و اسرائيل را آنچنان آشفته كرده بود كه بنابرمثل "الغريق يتشبّث بكل حشيش"، موسوي و كروبي را براي نا امن‌كردن ايران برگزيدند. موسوي اين بار هم كوشيد تا از اين فرصت امريكايي بهره برده اما روز 25 بهمن مصداق «ومكروا و مكرالله والله خير الماكرين» بود.